استاد ناصرپروانی

با چشمهای بسته، چشمان من کجا رفت

همچون پلی شکسته، همراه آبها رفت

از نیمه ی نگاهت، تقدیر کن که امشب

ایمان تکه تکه، یکباره بر فنا رفت

در این سفر دل خام، پخته نشد چراکه

احساس من جدا و احساس تو جدا رفت

آنقدر زد سپیده،وقت نماز طی شد

حتی زمان خواندن، با نیتِ قضا رفت

هرچند خاطراتت، آمد پُر از هیاهو

اما تمام آنها، آرام و بی صدا رفت

یک خستگی پس ازعشق، مانده به جانِ قلبم

عشقی که قلبم آن را، تا خط انتها رفت

یک داستان ز احساس، پروانه ات شروع کرد

افسوس حسِ او در، پایانِ ماجرا رفت

ناصر پروانی