ناصر پروانی

غزل

فصل آخر

می روم تا بیشتر باورکنی، اینکه این پاییز فصلِ آخراست

فصلِ آخرازکتابِ عشقمان ، عاشقی ها درکتابی دیگراست

می روم تاکه ببینی عاقبت، صبح یک روزِ زمستانی سرد

وقتی ازخانه تو بیرون آمدی، سایه ام تنها فقط پشتِ دراست

می روم شاید میان کوچه ها، ردپاهای مرا هم گم کنی

راه رفتنهای مثلِ پرزدن، بعدِمن دیگر برایت بی پراست

می روم تا اینکه وقتی با نسیم، موی توگاهی پریشان می شود

جای انگشتم دوباره شانه ات، گیسوی آشفته ات را یاور است

می روم تا درسراشیبی عشق، لحظه ای تندُ وکمی ثابت شوی

تا بفهمی بعدِمن دراین مسیر، هر قدم برداشتن دردِسر است

می روم تاخاطراتم نیمه شب، بادلِ توخاطره بازی کند

جای خنده بعدِآن بازی فقط،آنچه می ماند فقط چشم ِتراست

می روم اما دلم دنبال توست، بی وفا ، پروانه ام، پروانه باش

بعد من بغضت اگرآغوش خواست، حق ِ تو تنها پدر یا مادر است

ناصرپروانی

+ نوشته شده در دوشنبه هجدهم بهمن ۱۳۹۵ساعت 15:55 توسط مثلث شعر |